Dystymia – kiedy życie traci kolory, ale nikt tego nie zauważa
Nie każda depresja oznacza niemożność wstania z łóżka, płacz czy całkowite wycofanie się z życia. Czasami depresja jest cicha. Trwa latami, stając się niemal niezauważalną częścią codzienności.
Dystymia, czyli uporczywe zaburzenie depresyjne, to przewlekłe obniżenie nastroju, które u osób dorosłych utrzymuje się przez co najmniej dwa lata.
Osoby cierpiące na dystymię często normalnie funkcjonują. Pracują, wychowują dzieci, spotykają się z bliskimi, realizują obowiązki. Jednak za tym pozornie zwyczajnym życiem kryje się nieustanne zmęczenie psychiczne, brak satysfakcji i trudność w odczuwaniu radości.
Pacjenci często mówią:
„Nie pamiętam, kiedy ostatnio naprawdę się cieszyłem”.
„Wszystko robię, bo muszę, a nie dlatego, że chcę”.
„Myślałem, że po prostu taki mam charakter”.
Dystymii mogą towarzyszyć zaburzenia snu, przewlekłe zmęczenie, trudności z koncentracją, niska samoocena, poczucie beznadziejności i pesymistyczne postrzeganie przyszłości.
Najbardziej podstępne jest to, że człowiek stopniowo przyzwyczaja się do swojego cierpienia. Przestaje szukać przyczyny, ponieważ nie pamięta już, jak to jest czuć się inaczej.
Dystymia nie jest cechą charakteru, lenistwem ani brakiem silnej woli. Jest zaburzeniem psychicznym, które wymaga właściwego rozpoznania i leczenia.
Psychoterapia, a w uzasadnionych przypadkach również farmakoterapia, mogą przynieść znaczącą poprawę samopoczucia i jakości życia.
Warto pamiętać: to, że potrafisz funkcjonować, nie oznacza, że nie cierpisz. A to, że od lat czujesz się tak samo, nie oznacza, że tak musi być zawsze.
Czasami pierwszym krokiem do zdrowienia jest uświadomienie sobie, że życie może wyglądać inaczej.
Dodaj komentarz
Komentarze